Recenzja „Zakaz gry w piłkę” od J. Adamski
10 listopada w Koszalinie odbyło się spotkanie autorskie z Michałem R. Wiśniewskim, autorem książki „Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci”.
Spotkanie z autorem poprowadziła Joanna Adamski, za co bardzo dziękujemy. Spotkanie jest organizowane w ramach cyklu 12 spotkań autorskich w Koszalinie pt.: Równe Słowa – Głośno o Równości, który jest częścią projektu „Koszalin w kolorach równości: spotkania, wsparcie, dialog”.
Zapraszamy do zapoznania się z recenzją prowadzącej spotkanie.
Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci — recenzja Joanny Adamski
Żyjemy w kulturze natychmiastowych efektów, w której nawet rodzicielstwo oceniamy przez pryzmat korpo-wartości. Oczekujemy od najmłodszych, że będą działać jak dobrze naoliwione urządzenia, tymczasem dzieci pozostają istotami głęboko irracjonalnymi, wymykającymi się pełnej kontroli. Ta fundamentalna niezgodność obnaża nasze własne poddanie się systemowi i przymusowi wszechobecnej kontroli.
Jedną z najmocniejszych tez książki jest właśnie zmienienie naszego sposobu myślenia o dziecku jako produkcie. Pragnienie natychmiastowych rezultatów i dopaminowa pułapka współczesności sprawiają, że panicznie boimy się chaosu, jaki wnosi najmłodsze pokolenie. Dziecko staje się w tym ujęciu lustrem, w którym odbija się nasza bezradność wobec wymogów wydajnościowego świata. Chcemy je tresować – począwszy od literatury dziecięcej, która zamiast dawać wolność wyobraźni, ma być „pożyteczna” i utrwalać dorosłe przekonania – zamiast pozwolić im po prostu być.
Równie bezkompromisowo książka dotyka relacji między najmłodszymi a przestrzenią publiczną. Miasta stały się głęboko nieprzyjazne – pełne tarasujących chodniki aut i przestrzeni wykluczających. Gdy dziecko płacze w pociągu czy restauracji, natychmiast uruchamia się „prawo silniejszego”: oczekiwanie absolutnej ciszy i traktowanie obecności malucha jak złośliwości losu. W efekcie matki automatycznie przyjmują postawę „przepraszam, że żyję”. Do tego dochodzi toksyczny, przemocowy humor i zjawiska pokroju „beki z bachora”, które obnażają naszą powszechną nietolerancję na naturalny szum społeczny. Zapomnieliśmy, że żyjemy w społeczeństwie, które nigdy nie będzie ciche.
Autor celnie diagnozuje też gigantyczny paradoks współczesności związany z nowoczesnymi technologiami. To dorośli najpierw masowo podłączają dzieci do ekranów i cyfrowych maszyn, a chwilę później zrzucają winę na same dzieci, wpadając w spiralę moralnej paniki. Książka pokazuje, że zamiast szukać winnych wśród najmłodszych, potrzebujemy zdrowego cyfrowego BHP oraz głębokiej, systemowej edukacji.
Ważnym punktem refleksji jest także rozdział poświęcony ojcostwu. Mężczyźni mierzą się dziś z głębokim kryzysem i zagubieniem w rolach opiekuńczych. Książka stawia mocną diagnozę i sugeruje radykalny reset – porzucenie starego bagażu z przeszłości oraz odwagę do nauki od matek. Odpowiedzialność nie polega na ucieczce, lecz na autentycznej pracy nad sobą.
Najbardziej poruszająca perspektywa wyłania się jednak na sam koniec lektury. Autor zachęca, by na każde mijane dziecko patrzeć jak na podróżnika w czasie – kogoś, kto ruszy w przyszłość, której my już nie zdążymy poznać.
To lektura, która zmusza do głębokiego romansu z własną wyobraźnią. Kluczem do zmiany naszego stosunku do najmłodszych nie jest bowiem kolejne narzędzie kontroli, lecz odzyskanie wrażliwości na to, co przyniesie jutro.






Finansowane przez Unię Europejską. Przedstawione poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora (autorów) i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Unii Europejskiej lub Operatora – Fundacji im. Stefana Batorego. Ani Unia Europejska, ani Operator nie mogą ponosić za nie odpowiedzialności.


